Archief voor de categorie Beeldonderzoek

Europeana zet grote stap op gebied van open data

Europeana heeft bekend gemaakt dat de metadata van meer dan 20 miljoen digitale objecten vanaf nu beschikbaar zijn onder de voorwaarden van de Creative Commons 0 Public Domain Dedication (CCO).

Hiermee is alle informatie over deze objecten uit Europa’s grootste digitale bibliotheek voor cultureel erfgoed door iedereen zonder enige beperking en kosteloos te gebruiken.

Europeana is Europa’s digitale bibliotheek, archief en museum. Meer dan 20 miljoen boeken, schilderijen, films, opnames, foto’s en archieven zijn voor iedereen digitaal toegankelijk. 2.200 organisaties uit heel Europa werken samen, waaronder in Nederland het Rijksmuseum, de Koninklijke Bibliotheek en Beeld en Geluid.

Miljoenen Europeanen die werkzaam zijn in de culturele en creatieve industrie kunnen profiteren van de recente veranderingen. Het biedt ondernemers, onderzoekers en burgers de mogelijkheid om innovatieve applicaties en games voor tablets en smartphones te maken en nieuwe webservices en portals te ontwikkelen.

Dit is een belangrijke stap in de open datastrategie van de Europese Unie die onderdeel uitmaakt van de Digitale agenda. Eurocommissaris Neelie Kroes, verantwoordelijk voor de Digitale Agenda, reageert dan ook verheugd:

Open data is such a powerful idea, and Europeana is such a cultural asset, that only good things can result from the marriage of the two. People often speak about closing the digital divide and opening up culture to new audiences but very few can claim such a big contribution to those efforts as Europeana’s shift to creative commons licensing.

Het Europeana Licensing Framework is nu compleet. Dit framework moet heldere voorwaarden creëren voor het hergebruik van de via Europeana beschikbare digitale objecten.

Bron: 

Nieuwsbericht Koninklijke Bibliotheek
Nieuwsbericht Europeana

Tropenmuseum zoekt eigenaren fotoalbums

 Site: http://www.fotozoektfamilie.nl

Nationaal Archief verstrekt niet langer kopieën uit beperkt openbare archieven

Vanaf 1 september is het bij onderzoek in het Nationaal Archief niet langer mogelijk om kopieën te laten maken van documenten uit archieven waaraan beperkingen aan de openbaarheid zijn gesteld. Dat is het resultaat van een evaluatie van de omgang met het verstrekken van reproducties uit dergelijke archieven aan bezoekers en een recente uitspraak van de Rechtbank Den Haag. Uiteraard mag u bij het raadplegen van beperkt openbaar archiefmateriaal wel aantekeningen blijven maken.

 

Wat verandert er precies?
Tot op heden was het in een beperkt aantal gevallen mogelijk om reproducties te laten maken van documenten uit beperkt openbare archieven. Bijvoorbeeld wanneer deze documenten geen persoonsgegevens bevatten, of als de persoonsgegevens van derden onleesbaar waren gemaakt (anonimiseren). Dat gaat veranderen.

Met ingang van 1 september 2012 kunt u geen kopieën meer laten maken uit archieven waarvoor beperkingen aan de openbaarheid zijn gesteld.

Waarom? Uitspraak Haagse Rechtbank
Eerder dit jaar heeft de Rechtbank Den Haag een uitspraak gedaan in een zaak die betrekking had op kopieën uit beperkt openbaar archief. De Rechtbank oordeelt dat uit de beperking aan de openbaarheid van het archief logischerwijs voortvloeit dat het niet mogelijk is om daaruit kopieën te verstrekken.

Immers, de openbaarheidsbeperkingen worden in feite opgeheven door het verstrekken van kopieën van documenten. Met alle mogelijke, schadelijke gevolgen voor de persoonlijke levenssfeer van de in de stukken genoemde personen.

De beheerder van de archiefbescheiden (in dit geval dus de gemeente Den Haag) heeft dan namelijk niet langer toezicht op het niet-openbare archiefmateriaal. De Haagse Rechtbank ziet geen bezwaar in het maken van persoonlijke aantekeningen op basis van het beperkt openbare archief.

Belang Haagse uitspraak voor Nationaal Archief
Deze uitspraak is niet alleen belangrijk voor de gemeente Den Haag. Voor het Nationaal Archief vormde hij aanleiding om de dagelijkse praktijk bij het verstrekken van reproducties uit archieven die op grond van bescherming van de privacy beperkt openbaar zijn, nog eens kritisch te bekijken. Op basis daarvan is besloten om niet langer reproducties uit beperkt openbare archieven te verstrekken. Ook niet als de gevraagde reproducties na (betaald) onderzoek geen persoonsgegevens blijken te bevatten of moeten worden geanonimiseerd.

Anonimiseren van documenten

Dat laatste is een erg arbeidsintensief proces. Alle documenten in een dossier moeten vooraf door een medewerker van het Nationaal Archief worden gecontroleerd op de aanwezigheid van persoonsgegevens van derden, ofwel: andere personen dan degene op wie het dossier betrekking heeft. Vaak gaat het dan om getuigen, mede-daders, slachtoffers bij rechtszaken, familieleden in sociale en medische aangelegenheden etc.

Voor dit arbeidsintensieve onderzoek heeft het Nationaal Archief onvoldoende capaciteit.

De beschikbare medewerkers Dienstverlening richten zich primair op de directe dienstverlening aan de balie in de studiezaal en het verlenen van inzage in beperkt openbare archieven. Daarbij komt dat het maken van reproducties uit beperkt openbare archieven geen wettelijke taak van het Nationaal Archief is.

Wat betekent het voor u?
Het is dus niet langer mogelijk kopieën te (laten) maken van beperkt openbaar archiefmateriaal. Het blijft echter wel toegestaan om tijdens het raadplegen van beperkt openbare documenten daarvan persoonlijke aantekeningen te maken.

Zoals gezegd wordt deze nieuwe situatie op 1 september van kracht. Vanaf die datum worden geen nieuwe aanvragen voor reproducties uit beperkt openbare archieven meer in behandeling genomen. Uiteraard zullen de nog lopende aanvragen voor reproducties normaal afgehandeld worden.

Uitzondering
Wanneer u toestemming heeft verkregen om beperkt openbaar archiefmateriaal in te zien vanwege de vaststelling, uitoefening of verdediging van een recht, kunt u tegen betaling nog wel reproducties ontvangen. Dit omdat u ten behoeve van een gerechtelijke procedure veelal schriftelijk bewijs zal moeten leveren. De wet heeft in deze mogelijkheid voorzien.

 

Bronnen:
nieuwsbericht Nationaal Archief op GaHetNa.nl;

uitspraak Rechtbank ‘s-Gravenhage 22-02-2012 op Rechtspraak.nl 

Atlassen oude & nieuwe gasthuizen Zutphen uit 17e eeuw digitaal

Het Regionaal Archief Zutphen heeft op haar website enkele bijzondere kaartenboeken van bezittingen van het Oude en Nieuwe Gasthuis uit Zutphen digitaal en online toegankelijk gemaakt. Bijzonder aan deze atlassen is, naast dat ze getekend zijn in heldere kleuren en voorzien zijn van versieringen en details, dat het bovendien mogelijk is veranderingen in grondgebruik zien.

Zo is de eerste atlas, getekend door Henrick van Gelder, in omstreeks 1663 vervaardigd, terwijl de tweede atlas over hetzelfde gebied, zo’n twintig jaar later getekend is door de landmeter Johan van Gelder. Ook tekende deze laatste in 1681 de bezittingen van de Sint anthony Groote Broederschap in. Hierdoor ontstaat een kleurrijk en gedetailleerd beeld van Zutphen en omgeving in de tweede helft van de zeventiende eeuw. 

 

Atlas Oude en Nieuwe Gasthuis 1663

De atlas uit 1663 van de bezittingen van het Oude en Nieuwe Gasthuis in Zutphen bevat 60 kaarten die getekend zijn in de meest heldere kleuren en voorzien van versieringen en details. De tekenaar is Henrick van Gelder.

 

Atlas Oude en Nieuwe Gasthuis 1683-1686

Twintig jaar na de verschijning van een eerste kaartenboek tekent Johan van Gelder een tweede serie kaarten van de bezittingen van het Oude en Nieuwe Gasthuis.

 

Atlas Sint Anthony Groote Broederschap 1681

Landmeter Johan van Gelder tekende in opdracht van de gildemeesters in 1681 de bezittingen van de Sint Anthony Groote Broederschap in. De broederschap had bezitten in o.a. Eerbeek, Hall, Hengelo en Warnsveld.

 

 

(Bron: Regionaal Archief Zutphen)

Hoe kinderen in 19e eeuwse kledij te identificeren 3

In de eerdere berichten op deze blog over het identificeren van kinderen op antieke foto’s heb ik het al gehad over de haren en de kleding. Er bestaat echter nog een manier om het geslacht van een afgebeeld kind te kunnen identificeren, namelijk aan de hand van attributen die op de foto staan afgebeeld en de pose die het kind op de foto heeft aangenomen. 

Want wat zijn nu typische jongensattributen? Oorlogsspeelgoed lijkt voor de hand te liggen, voertuigen, bouwmaterialen en sportartikelen eveneens. Maar hoe zit het met poppen, dieren, mode-assesoires of bloemen? 

Ook de manier waarop een kind op de foto is gezet, zegt in veel gevallen veel over het geslacht. Een kind dat bijvoorbeeld zijlings op een paard zit, is over het algemeen een meisje. Een kind met een hand verscholen in de voorkant van de jurk of jas (de zogenaamde ‘Napoleon-vorm’), is meestal een jongen.

Meer informatie over het identificeren van het geslacht van kinderen op antieke foto’s aan de hand van attributen en poses, is te lezen op de weblog van House of Mirth Photo’s & Ephemera.

Zie ook mijn eerdere blogposts over dit onderwerp:

Hoe kinderen in 19e eeuwse kledij te identificeren 2

Op veel foto’s uit de negentiende eeuw is het lastig te zien of het om een jongen of een meisje gaat. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, droegen veel kinderen, of het nu om jongens of meisjes ging, kleding die we vandaag de dag zouden toeschrijven aan een meisje. Een rok, jurk maar ook sieraden. Als de afgebeelde nu ook nog lang haar had, wordt het al een stuk lastiger om de afgebeelde te identificeren. 

Het artikel van Pat Street op de blog House of Mirth Photo’s & Ephermera kan wellicht uitkomst bieden. In gevallen waar veelal ‘zomaar’ een geslacht wordt toegekend, laat zij zien dat je niet zomaar van veronderstellingen (al dan niet uit de 21ste eeuw) uit kan gaan. Aan de hand van tal van voorbeelden laat ze zien hoe je aan de hand van details kunt achterhalen of het om een jongen of een meisje gaat.

Zie ook mijn eerdere blogposts over dit onderwerp:


Hoe kinderen in 19e eeuwse kledij te identificeren 1

Om het geslacht van een kind in een antieke foto te bepalen, moet niet vergeten worden dat de styling van kinderen in de negentiende eeuw heel anders is dan de stijl van kinderkleding vandaag de dag. Voor 1900 was het niet vreemd dat jongens jurken droegen en tot een jaar of vijf, zes, lang haar hadden en pas op latere leeftijd een broek gingen dragen.

Door deze manier van kleding en haardracht, is het niet altijd makkelijk om het kind op de foto te identificeren als een jongen of een meisje. Toch zijn er diverse manieren om kinderen op foto’s een geslacht toe te kennen.

De blog House of Mirth Photo’s & Ephemera kan wellicht uitkomst bieden. In gevallen waar veelal ‘zomaar’ een geslacht wordt toegekend, laat zij zien dat je niet zomaar van veronderstellingen (al dan niet uit de 21ste eeuw) uit kan gaan. Aan de hand van tal van voorbeelden laat ze zien hoe je aan de hand van details kunt achterhalen of het om een jongen of een meisje gaat.

 Zo hadden meisjes in de negentiende eeuw volgens Pat Street vaak een haarscheiding in het midden, terwijl jongens vaak een haarscheiding opzij hadden. Ook droegen jongens vaak, indien ze lang haar hadden, hun haar vaak in lange krullen, soms zelfs met linten.

Voor meer informatie over het identificeren van kinderen op foto’s, verwijs ik je graag naar de weblog van House of Mirth Photo’s & Ephemera.

Zie ook mijn eerdere blogposts over dit onderwerp: